خاصه یک دوست
به اندازه ی یک فنجانِ قهوه
به اندازه ی چند دقیقه، با من نشسته بود
از خودش گفت، از قصدِ آمدنش، از چرایِ رفتنش
ساده بود و صمیمی...
لحنی داشت به گوشِ احساسِ من، بی انتها غریب.
قهوهاش را خورد، دستم را فشرد و رفت.
ماجرایِ عجیبی است بودنِ ما آدم ها!!!
یک نفر برایت چند دقیقه وقت میگذارد و
به اندازه ی خوردنِ یک قهوه،
چشمانت را به دنیائی تازه باز میکند.
برای یک نفر، عمری وقت میگذاری.
همان کسی که قادر است به اندازه ی
خوردنِ یک قهوه، دنیایی را خراب کند.
با تاسف نمینویسم،
برای بیدار شدن، برای شروعهای تازه، هرگز دیر نیست.
قهوههای تلخ، آدمهای تلخ، روزهای تلخ، الزاماً به معنی پایانی تلخ نیست.
هنوز هم معتقدم برای وارد شدن به دنیای دیگران
باید به اندازه ی یک فنجان قهوه برایشان
وقت گذاشت...
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۲ ساعت 2:6 توسط دختر بابا -s
|
